Canada post: Dit had ik nog nooit meegemaakt

Alive and kicking hier aan de andere kant van de oceaan. Zoals ik aan velen al laat weten; dat nieuwe is er nu wel af. Ronald en ik zijn hier net als ieder ander gewoon aan het werk en hebben ons sociale leven wanneer we vrij zijn. Het neemt natuurlijk niet weg dat er nog zoveel te ontdekken valt. En dat gaan we in 2019 zeker doen.

Maar even terug naar het einde van 2018.

Ik had één van de mooiste verjaardagscadeautjes ooit: mijn ouders landden op 27 december. Oké, kleine valse start op deze prachtige dag, maar toen ik eenmaal doorhad dat ik in de verkeerde aankomsthal stond te wachten, kon ik ze vrij snel verwelkomen. Ik was vooral erg blij die dag. Niet alleen waren mijn ouders veilig aangekomen, ik had een fantastische unicorn-taart van een vriendinnetje gekregen en kreeg een gratis toetje in het restaurant waar we aten.

Het was bijzonder warm eind december, maar het was absoluut onder geen beding mogelijk dat mijn ouders naar huis zouden gaan zonder sneeuw gezien te hebben – en oké, Ronald en ik wilden ook graag een paar dagen weg. We hadden een huisje geboekt in Huntsville. Geweldig! Met onze gehuurde SUV glibberden we naar een wolven observatory waar we bizar veel geluk hadden. De wolven zaten die dag namelijk allemaal dichtbij de uitkijkpost. Voor diegene die Timber, onze wolfhond hebben gekend: lijkt ie er niet veel op?

De volgende dag was het -13, prachtig weer, en zijn we gaan langlaufen. Hilarisch natuurlijk. Zeker als je een man hebt die zichzelf toch wel even wil bewijzen en het moeilijk vindt te accepteren dat skiën toch echt een andere techniek is. Eigenlijk stond snowshoeing ook nog op de agenda, maar alle sneeuw was al platgetrapt. Tja, dan valt er weinig te snowshoe-en. Wel gingen we – tegen veel protest van moeders – even op het bevroren water staan. Echt, wat een ervaring! Wat is Canada toch mooi! Ook de oostkant.

Uit Nederland hadden we een speciaal pakje ontvangen. Met de inhoud konden we weer een nieuwe vaardigheid aan ons lijstje toevoegen. Het vereiste wat instructie van het Delpeuten-thuisfront, maar uiteindelijk is het – gepaard met het luisteren naar de top 2000 – ons gelukt om eetbare oliebollen te bakken. Onze vrienden vonden ze zeker lekker! Zo zagen wij gek genoeg om 18:00 uur de klok in Nederland middernacht slaan waarna jullie het nieuwe jaar ingingen. Dat was een heel gek gevoel. Bijna een soort heimwee. Iets wat ik nog nooit had gevoeld of meegemaakt.

En toen het nieuwe jaar.
We zwaaiden mijn ouders weer uit na een gezellige week.

Zorro had een prachtige vliegende start!

Ik heb een klein feestje gevierd omdat mijn boek is gepubliceerd. Stefanie, een vriendinnetje hier, wees me er nogmaals op dat sommige dingen echt een prestatie zijn en gevierd mogen worden. Dat deden we. En we eindigden in de Russische vodka bar Pravda, zelfs terwijl Guus nog steeds zijn gympies aan had. Noem het Nederlandse doortastendheid.
En natuurlijk was ik heel blij met alle lieve berichtjes van de mensen die mij in de lokale krant hadden zien staan.

Om toch een stukje beter te integreren, gaven Ronald en ik toe aan de meest Canadese activiteit die je kunt verzinnen: schaatsen. En gewoon bikkelhard in de kou: -14, maar dat houdt ons niet tegen. Ik genoot er zelfs van.

Wat er voor de rest op de planning staat?
Mijn beste vriendin Dilja is nu in Toronto.

Dat ze de koudste maand van het jaar koos om op bezoek te komen, lijkt niet slim. Maar ik denk dat het echt een volledig doordachte tactische strategie was. Want nu piepen we tussendoor gewoon even eruit naar LA. Well done, Sis 😉

Tot schrijvens.

Liefs Jane

p.s. Interesse in mijn boek? Bekijk hem hierrrrr: https://bit.ly/boekjels

Geef een reactie

Sluit Menu