#Off-topic Racen & hakken in stenen, mijn tijd bij Make-a-Wish

Zaterdag was het zover… de laatste wensvervulling die ik als vrijwilliger namens Make-a-Wish Nederland heb georganiseerd. Ik heb ervan genoten maar met pijn in het hart neem ik afscheid.

Een ontzettend dubbel gevoel bekruipt mij. Ruim 4 mooie jaren heb ik me in mogen zetten voor deze fantastische stichting die de wensen vervuld van kinderen met een levensbedreigende ziekte (níet terminaal dus!). Meer dan 20 wensen heb ik uit laten komen voor kinderen variërend van 3 tot 18 jaar. De één wilde een prinses zijn voor een dag, de ander was helemaal weg van racen en Max Verstappen… Van dansen met K3 tot voor het eerst paardrijden, en van lopen door een snoepfabriek tot en met een helikopter naar de Efteling… Allemaal stuk voor stuk bijzonder. Als mooie bijkomstigheid ben ik  ook nog eens op allerlei plekken geweest die ik van tevoren niet had kunnen bedenken, zoals bijvoorbeeld de steengroeve in Winterswijk… En heb ik bekende Nederlanders (in spé) ontmoet waarvan ik nooit had gedacht hen ooit de hand te schudden.
Ik mag trots zijn op al déze pareltjes, en de honderden andere wensen in heel Nederland die mijn collega-vrijwilligers vervullen. Het heeft mij persoonlijk ook veel gebracht en gevormd. Een dankbaarder beroep bestaat er niet, nee echt niet. Zou jij geen kippenvel krijgen als kind in je oor fluistert: ‘dit is de mooiste dag van mijn leven!’?

Diepste motivatie
Als je eenmaal als vrijwilliger bent ingeburgerd in de organisatie voel je je onlosmakelijk verbonden. Iedereen steunt mijn besluit om het fantastische avontuur – emigreren naar Canada – aan te gaan, maar afscheid nemen van dit vrijwilligerswerk doet pijn. Ook als er iets prachtigs in het verschiet ligt zoals bij mij het geval is. Heb ik daar dan geen zin in? Oh jawel hoor, daar heb ik onwijs zin in!
Maar het blijft een dubbel gevoel…
Want ik heb genoten van de afgelopen jaren bij Make-a-Wish.
En het is goed zo, dat weet ik…
Maar ik ga zeker het vrijwilligerswerk missen.
En al mijn creatieve en lieve collega’s…
Maar wat ik het allerergst ga missen zijn de blije kindergezichtjes die ik voorbij heb zien komen. De snoetjes die stralen als hun allermooiste wens uitkomt. Er is niets mooiers in de wereld! De energie die zichtbaar door de kinderen heen stroomt en de kracht die het plant in hun mentale gestel. Daar heb ik het altijd voor gedaan, en daar zal ik het altijd voor blijven doen mocht ik in de toekomst weer onderdeel zijn van deze organisatie.

Laten we hopen dat de stichting dan niet meer bestaat, dat er geen zieke kinderen meer zijn. Maar tot die tijd blijf ik ze steunen. En wat doe jij…?

Geef een reactie

Sluit Menu